فکر میکنم چه باید نوشت میان این همه بیداد و قساوت؟ از چه باید نوشت؟  اما مهم نیست. مهم این است که بنویسی. مهم کلمه ها هستند. کلمه های من که تنهایی ام  رج میزنند و کلمه های ما که به هم پیوندمان میدهند تا از آن چیزها که در بندمان کشیده سخن بگوییم.                                                                                        اینکه عمری حتا واژه هایمان را در قفس کرده اند چیز تازه ای نیست. اینکه ما دوریم و بیگانه و غریب در این دیار اینکه دیوارها مرزها و محدوده ها جای خنده و آزادیمان را تنگ کرده اند و هر روز تنگ تر...  این سرزمین ماست دیاری که در آن بالیده ایم و ریشه داریم و اینها کلمه های ما هستند تنها چیزی که میان این همه مرز و دیوار ما را به هم پیوند میدهند. باید به کلمه هایمان کلمه های مقدسمان پناه ببریم تا ویران نشویم تا بتوانیم ببالیم و هر روز متولد شویم. باید با کلمه هایمان ویرانه ها را بسازیم.                                                                                                   

کلمه مقدس عشق، کلمه مقدی آزادی، کلمه مقدس ذوست... و دست... دستهایی که برای ساختن و برای رویاندن بی تابند دستهایی که از بیهودگی هراسانند دستهایی که به هم میپیوندد و اوج میگیرند سرانجام.